چشمهایم پرخون

   دستهایم درخون

        و گویی تشنه ام به خون

                 خون آنکه بشرمانه

                           هستی ام را بر باد داد

                            وچشمانم تنها نظاره گر بودند

                                             و دستهایم گویی دیگر بر بدنم سنگینی نمیکنند

                  و از اشک و اشک و اشک و آه لبریزم

                               چه بلا ها بر سر خود نیاوردم

                          حال.....

                           زجه هایم رو به آسمان است

                                      گویی آسمان بسان من میغرد

                                                 و اشکهایم روان

                                                       گویی آسمان  همچو من میگرید

                      دیگر جانی باقی نمانده

                                              و او میگفت:"این راز حیات توست "

                                 و من در میان لخته های خون

                                                    بدرووود گفتم آنچه زندگی مینامندش .

نمیدونم این شعر از کجا اوومد! اما فوران کرد" روزهای پر از غم و غصه ای رو دارم پشت سر میذارم.

یا حق